What About the Bully?

Early 2013 Rutger de Jager started his anti-bullying campaign: Rutger zegt nee tegen pesten. He inspired me to finally publish my story – which has been written nearly 10 years ago. For years, I wasn’t ready, but that’s changed. So here it is.


With the amazing art of Carmen Conzalez

(2004, 15 years old)

Lately I’ve been thinking about my past at primary school a lot. I’m being confronted about it everywhere. My nickname was ‘slug’. And oh how I’ve fantasized about getting back at my teacher since I finished this school; how I finally stood up for myself! ‘Now I’ve had it, I’ve been silent for years, but it is enough! Sir, if you knew, no you’re not even worth the word ‘sir’! If you knew just what you’ve done to me! If you bloody knew, goddamnit! I will never again be able to live without thinking at least thrice a week about you and your stupid class. That’s why I want you to spend the rest of your life with the knowledge that you – in those two pitiful years of my life – destroyed a part of me for the rest of my life! Because of you I’ll never again dare to do anything and I want you to know! And may you ever decide to apologize, which I doubt, you’d have to do your bloody best, because I truly don’t know if I’ll ever be able to forgive you! Almost the entire class has always bullied me! Being a teacher, you’re supposed to stand up for such a child, but oh no you didn’t! You even thought to be a popular teacher by playing along! Well, I hope it has relieved you, because you’ve sacrificed my entire life for it! And my beautiful memories of me being a child and I truly want you to spend the rest of your life with that knowledge! I find that so incredibly weak, so weak!’ This was my teacher in years seven and eight and I found it terrible! All that time, I just kept quiet, quiet as a mouse.


A couple of things I remember really well…one day I was sick and it was my turn to hand out the work-books, so he just did it for me. When I was back at school the next day, I heard all kinds of stories from all corners. And from those stories, I could conclude one thing: he handed out all the work-books in exaggerated slow-motion and then said: “Do I mimic Sanne a bit like this?” Or one time at gym class, we had to do salto’s and I participated normally, like everyone else. Do you know what he said next? “Sanne, come on, hurry! I’ve never in my life seen enyone so slow! They couldn’t even get it to go this slow in a movie!” I didn’t respond and just went back in line. I had a tough time keeping in the tears, but bit down on my lip. I have to say I also can’t write this without biting my lip.

After gym it was break-time and time to go home for an hour. I thought about my situation, my age, my reactions and decided to for once react the way a normal child of my age would react. To instead of ignoring the torment, let my reactions run their normal, childish course. When I arrived, I ran upstairs to my room without even saying anything and crawled into a corner beneath my desk to be alone with myself for a while. An hour later, I had to go back to school and my father called, but I didn’t answer. After a minute or three he came upstairs to get me. For a moment he thought I wasn’t there, but then he saw me sitting there. Like a slug under my little desk. He told me it was time to go back to school, but I refused to even move an inch and I threw out everything! Everything that had happened that day and before, to which he said, he promised to go talk to him. And what happened? My teacher tried to convince him of the following: I do everything because I know she can do it, I want to prepare her for secundary education. And personally, I think she putting on airs.”


So this is the way children are being manipulated into thinking they’re making it all up and that they’re putting on air because hounestly, there’s nothing really happening. And I know it works, because I also almost started believing it. This is also the reason I understand that so many bullied people get more and more introvert until they can’t take it anymore and commit suicide. I keep thinking I’ve exploded everything in my head. I’ve nearly believed this, until I put all facts next to eachother for my own mind and I talked to a boy of that class that was so increbibly imbarassed for everything that has happened to me in his eyes at that school he apologized a hundred times. Maybe it’s because the adults don’t want to know they failed, or such a thing has been done to their child. Denial. I remember I kept being so nice to everyone. One day I said “Hi” to master Harm Slaar and what he said next was truly unbelievable. “Hi? Hello sir! Come to my office after school! We’ll talk about your mannors!” Actually unbelievable!

Once he said there was a boy in year eight who’d deflated all bicicle-tires. When he’d finished that school for years he couldn’t keep it to himself anymore, because he regretted it so much. So he called and confessed everything. Well, ik think that I’ve now kept quiet long enough as well and that it’s time to publicize everything as well. Buddhists say that you shouldn’t lock up a guilty one, but that one should tattoo a point of a certain colour on their forehead, so everyone knows what they’ve done, can avoid them or take that into account. That’s what I want. I want everybody to know what he’s done of still does, so everyone knows where they stand. Because of there events, I’ve become really quiet and started talking very softly.


(2013, 24 years old)

When I was in the first grade of secondary school (I was 12), the ‘main bully’ Richard Veltheer ‘moved’ with me. Where I had grown metally, he hadn’t. We wanted to move through the same path during a class, so I wanted to move, until he said “Move aside, slug!”. I straightened my back and took in the path. I looked deeply into his eyes and said very calmly but surely “For you I won’t move aside. And you can laugh all you want, but I’ve known you for quite some years now and I know that you’re as ugly as a monkey and spend hours every morning putting on your make-up before you even dare to come to school.” He barfed out a final “You just wait ’till the break, I’ll be waiting for you”, but I bursted out laughing. People in this class believed my security and he’s never spoken one word to me again.

Now I’m an independant photographer and filmmaker. I’ve never worked for a boss and I don’t get welfare, but follow my dream and work my ass off. I’ve made a documentary, my first paying customer was the Royal Palace in Amsterdam and now I’m one of the few people who gets to work in the name of Google, with Media Markt / Saturn as one of my customers. What I’m trying to say: never give up, keep your eyes focused on your dreams, stand up for yourself and be bold. You’re worth a lot.


With the amazing art of Carmen Conzalez

~ [NL] ~

Begin 2013 is Rutger de Jager een anti-pestcampagne begonnen: Rutger zegt nee tegen pesten. Hij heeft me ertoe geïnspireerd eindelijk mijn verhaal – dat al bijna 10 jaar klaarlag – te publiceren. Jarenlang was ik er niet klaar voor, maar daar is nu verandering in gekomen. Bij deze.

(2004, 15 jaar oud)

De laatste tijd denk ik vaak over mijn verleden, op de basisschool. Overal wordt ik ermee geconfronteerd. Mijn bijnaam was ‘slak’. En oh, wat heb ik toen ik van deze school af was vaak gefantaseerd hoe ik mijn leraar terugpakte; hoe ik eindelijk voor mezelf opkwam! ‘Nu ben ik er zat van, ik heb me jarenlang stilgehouden, maar nu is het genoeg! Als U eens wist, nee je bent het woord U niet waardig! Als jij eens wist wat jij mij hebt aangedaan! Als jij dat godverdomme eens wist! Ik zal nooit meer kunnen leven zonder minstens drie keer per week aan jou en die stomme klas van je te denken, daarom wil ik dat jij voor de rest van je leven leeft met de kennis dat jij in twee miezerige jaartjes van mijn hele leven voor de rest van mijn leven een deel van mij hebt verwoest! Door jou zal ik nooit meer iets durven en ik wil dat jij het weet! En als jij ooit besluit je excuses aan te bieden, wat ik betwijfel, moet je wel je verdomde best doen, want ik weet niet of ik het je ooit kan vergeven! Bijna de hele klas heeft me altijd gepest! Als leraar hoor je voor zo’n kind op te komen, maar nee, dat deed jij niet! Jij dacht zelfs een populaire leraar te zijn door lekker mee te doen! Nou ik hoop dat het je heeft opgelucht, want je hebt er mijn leven voor opgeofferd! En mijn mooie herinneringen van mijn kind zijnde en ik wil echt dat je de rest van je leven leeft met die kennis! Ik vind dat zo zwak hè, zo zwak!’ Deze leraar had ik in groep zeven en acht en ik vond het verschrikkelijk! Al die tijd heb ik me gewoon stil gehouden, muisstil.

Een paar dingen kan ik me nog heel goed herinneren…één dag was ik ziek en was het mijn beurt om de schriften uit te delen, dus deed hij dat maar voor me. Toen ik de volgende dag weer op school was, hoorde ik van alle kanten allemaal verhalen. En daaruit kon ik een conclusie trekken: hij heeft alle schriften in overdreven slow motion uitgedeeld en heeft toen gezegd: ”Doe ik zo een beetje Sanne na?” Of een keer bij gym, toen gingen we de zweefrol doen en ik deed gewoon mee, net zoals iedereen. Weet je wat hij toen zei?! “Sanne, schiet eens op! Zo’n sloom iemand heb ik nog nooit gezien! In een film kunnen ze het niet eens zo sloom krijgen!” Ik heb toen niet gereageerd en ging gewoon weer in de rij staan. Ik had moeite mijn huilen in te houden, maar beet op mijn onderlip. Ik moet zeggen dat ik dit ook niet kan schrijven zonder op mijn lip te bijten.

Na gym was het pauze en tijd om een uurtje naar huis te gaan. Ik dacht na over mijn situatie, mijn leeftijd, mijn reacties en maakte de beslissing om eens te reageren zoals een normaal kind van mijn lage leeftijd zou reageren. Om in plaats van het getreiter te negeren, mijn emoties op een normale, kinderachtige manier hun beloop te laten. Toen ik aankwam rende ik zonder ook maar iets te zeggen naar boven, naar mijn kamer en kroop in een hoekje onder mijn bureau om even alleen maar met mezelf te zijn. Na een uurtje moest ik weer naar school en mijn vader riep me maar ik gaf geen antwoord. Na een minuut of drie kwam hij naar boven om me op te halen. Even dacht hij dat ik er niet was, maar toen zag hij me zitten. Als een slak onder mijn bureautje. Hij zei dat het weer tijd was om naar school te gaan, maar ik weigerde ook maar één centimeter te bewegen en ik gooide alles er uit! Alles wat die dag gebeurd was en daarvoor, waarop hij zei, hij beloofde met hem te gaan praten. En wat gebeurde er? Mijn leraar probeerde hem te overtuigen met het volgende: ik doe alles omdat ik weet dat ze het kan, ik wil haar voorbereiden op het vervolgonderwijs. En ik vind wel dat ze zich een beetje aanstelt.”

Zo worden kinderen dus gemanipuleerd tot denken dat ze het allemaal verzinnen en dat ze zich aanstellen omdat er eigenlijk helemaal niets gebeurt. En ik weet zeker dat het werkt, want ik ging het ook bijna geloven. Dit is ook waarom ik begrijp dat zoveel gepeste mensen steeds meer in zichzelf gekeerd raken tot ze het niet meer kunnen verdragen en zelfmoord plegen. Ik denk steeds dat ik alles erger heb gemaakt in mijn hoofd. Bijna heb ik dit geloofd, tot ik voor mijn eigen geest alle feiten weer naast elkaar zette en een jongen van mijn basisschool sprak die zich zo schaamde voor alles wat mij in zijn ogen is gebeurd op die school dat hij honderd keer zijn excuses aanbood. Misschien komt het omdat de volwassenen niet willen weten dat ze gefaald hebben, of dat hun kind zoiets is aangedaan. Ontkenning. Ik weet ook nog wel dat ik gewoon aardig bleef tegen iedereen. Op een dag zei ik namelijk “Hoi” tegen meester Harm Slaar en wat hij toen zei was werkelijk niet te geloven. “Hoi? Hallo meneer! Kom na school maar even bij me! Dan gaan we even praten over je manieren!” Werkelijk niet te geloven!

Ooit zei hij dat er een jongen was die in groep acht zat en alle fietsbanden had leeg laten lopen. Toen hij al heel lang van school af was kon hij het niet langer voor zich houden, omdat hij er zo’n spijt van had. Dus had hij opgebeld en alles opgebiecht. Nou, ik vind dat ik me nu ook lang genoeg heb stilgehouden en dat het tijd is om ook alles openbaar te maken. Boeddhisten zeggen dat je een schuldige niet moet opsluiten, maar dat je een stip op hun voorhoofd moet tatoeëren in een bepaalde kleur, zodat iedereen weet wat diegene heeft gedaan, hem kan mijden en er rekening mee kan houden. Dat wil ik ook. Ik wil dat iedereen weet wat hij doet of heeft gedaan, zodat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Om deze gebeurtenissen ben ik ook heel stil geworden en ben ik ook heel zachtjes gaan praten.

(2013, 24 jaar oud)

Toen ik in de 1e klas van de middelbare school zat (ik was 12), ‘verhuisde’ ‘hoofdpester’ Richard Veltheer met me mee. Waar ik geestelijk gegroeid was, was hij dat niet. We wilden tijdens een les langs hetzelfde pad, dus ik wilde aan de kant gaan, totdat hij zei “Ga aan de klant, slak!”. Ik rechte mijn rug en nam het pad in. Ik keek hem diep in de ogen en zei zeer rustig en zeker ‘Voor jou ga ik niet aan de kant. En je kan wel lachen, maar ik ken je al heel lang en ik weet dat je zo lelijk bent als een aap en elke ochtend uren bezig bent met je make-up voor je naar school durft te komen’. Hij braakte een laatste “Wacht maar tot de pauze, dan wacht ik je op” uit, maar ik moest lachen. Mensen in de klas geloofden mijn zekerheid en hij heeft nooit meer een woord tegen me uitgebracht.

Nu ben ik onafhankelijk fotograaf en filmmaker. Ik heb nog nooit voor een baas gewerkt en heb geen uitkering, maar volg mijn droom en werk hard. Ik heb een documentaire gemaakt, mijn eerste betalende opdrachtgever was Het Koninklijk Paleis en nu mag ik als een van de weinigen werken in naam van Google, met Media Markt als een van mijn opdrachtgevers. Wat ik dus wil zeggen is: geef nooit op, houd je ogen op je droom, kom voor jezelf op en wees brutaal. Je bent veel waard.

Met de geweldige kunst van Carmen Conzalez

4 Comments Add yours

  1. Ik weet maar al te goed hoe het is om gepest te worden, hoe het onmogelijk is om te vergeten.. Jij hebt ze in ieder geval een poepie laten ruiken!

  2. Tom says:

    Very Beautiful

  3. Daylove says:

    love it, and thank you

  4. priscilla says:

    Dikke dikke dikke pluim voor jou!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s